In veel wijken is er één element in de openbare ruimte dat identiteit geeft aan de hele buurt. Het kan een kenmerkend standbeeld staan, een abstract beeld waar niemand een idee van heeft wat het nou precies uitbeeld. Of het is een architectonisch element zoals een toegangs poort of een kerktorentje. Of misschien is het wel een vreemde muurschildering of muurgedicht. Iets wat opvalt in het straatbeeld en waar men zich vervolgens mee identificeert als je thuiskomt.

Maar wat nou als dit element helemaal niet past bij de buurt? En sterker nog, wat nou als het jarenlang een bron is voor irritaties in de buurt?

Dit was het geval bij ons in de straat. Mijn buurt is een typische bloemkool wijk uit de jaren zeventig. Destijds werd het idee van 'de maakbare maatschappij' verworpen: in plaats van grootschalige flats met veel openbaar groen ontstonden er kleine kronkelbuurtjes met veel woonerfterreinen, tuintjes (al dan niet gedeeld) en lage woninkjes. Het achterliggende idee was dat mensen weer behoefte hadden aan de kleine schaal. Het ons kent ons gevoel. Een plek waar kinderen veilig op straat kunnen spelen.

Bruggetje

Midden in deze buurt lag laren jang een slootje. Een centraal element dat iedereen zou moeten binden. Helaas was dit niet het geval. Het slootje had als gevolg dat de twee weerszijden enkel 'naar elkaar konden zwaaien'. De verbinding was slechts met een brug gerealiseerd. Een brug die in de winter erg glad kon uitpakken. En een brug die net te nauw was voor de hoeveelheid mensen die er gebruik van moesten maken. Vooral 's ochtends vroeg en 's middags na schooltijd ontstond er altijd een file rondom dit kleine bruggetje. 

Stinkslootje

Het slootje was ook niet veel soeps: het was vies en stonk in de zomer. Het was ook niet verbonden aan een doorvaart of met duinkers onderdeel van een afwateringsysteem. Eigenlijk had het slootje dus geen functie. Het bruggetje evenmin. En dat bracht mij op een idee. Samen met een aantal buren hebben we een buurt vergadering op gezet. En daarin hebben we het voorstel gedaan een nieuwe plan te maken voor deze plek.

Hart van de buurt

Eigenlijk reageerde iedereen enthousiast. Eerst stelden we gezamenlijk een aantal randvoorwaarden op. De brug en het slootje gaan weg, dat staat vast. Maar wat moet er voor in de plaats komen? Een groene en natuurlijke uitstraling, riep de ene helft van de buurt. Maar de andere heflt wilde juist een speel plek voor de kinderen. Toen we het plan voorlegde aan de gemeente, was er eigenlijk geen bezwaar, en we konden aanspraak doen op een subsidie voor buurtinitatief. Door een natuurlijk houten speeltoestel en picknicktafels van Nobelhout te plaatsen en daarnaast wat bomen te planten fungeert de plek nu als gezamenlijk hart van de buurt. Een plek waar ieder fijn thuiskomt.